Gourmand – co oznacza w perfumach?

W perfumerii określenie gourmand stosuje się do kompozycji, których ważna część przypomina coś jadalnego albo przeznaczonego do picia.

Mogą to być skojarzenia z ciastem, czekoladą, karmelem, wanilią, kawą, mlekiem, miodem, praliną, orzechami, cukrem czy likierem.

Nie jest konieczne, aby perfumy pachniały jak jeden konkretny deser. Wystarczy, że „jadalna” część kompozycji jest istotnym elementem jej DNA zapachowego.

Dlatego gourmand jest szerszym pojęciem niż po prostu „perfumy waniliowe” albo „bardzo słodkie perfumy”.

Słowo gourmand pochodzi z języka francuskiego i jest związane z przyjemnością jedzenia oraz zamiłowaniem do smaków.

W perfumerii termin został wykorzystany do opisania kompozycji, które oddziałują podobnie na wyobraźnię: mają przypominać coś apetycznego, kremowego, karmelizowanego, czekoladowego albo deserowego.

Nie oznacza to jednak, że produkt jest jadalny albo zawiera prawdziwe jedzenie. Gourmand jest przede wszystkim kategorią olfaktorycznego wrażenia.

Zapachowe materiały kojarzące się z jedzeniem były wykorzystywane w perfumerii znacznie wcześniej niż powstało współczesne pojęcie rodziny gourmand.

Za przełomowy moment dla nowoczesnego gourmand uznaje się jednak premierę Mugler Angel w 1992 roku.

Marka Mugler sama opisuje Angel jako kompozycję, która zapoczątkowała nowy gatunek i była pionierem rodziny gourmand. Zapach połączył między innymi pralinę, karmelizowaną watę cukrową, wanilię i ziemistą paczulę.

Szczególnie ważnym elementem jego charakteru było zastosowanie ethyl maltolu, materiału dającego intensywne, karmelizowane i cukrowe skojarzenia.

Niekoniecznie. To jedna z najważniejszych rzeczy przy czytaniu nut gourmand.

Piramida zapachowa przedstawia przede wszystkim sposób, w jaki mamy odbierać kompozycję. Nie jest pełną recepturą chemiczną produktu.

Wrażenie karmelu, waty cukrowej, praliny, ciasteczka, mleka czy kremu może powstać jako akord zapachowy zbudowany z kilku różnych materiałów.

Część gourmandowych nut może mieć naturalne źródła. Istnieją między innymi naturalne materiały waniliowe, kawowe czy kakaowe. Nie oznacza to jednak, że zapis „kawa” w piramidzie automatycznie potwierdza zastosowanie konkretnego naturalnego ekstraktu.

Bardzo często pojawia się również fasola tonka, ponieważ jej migdałowo-waniliowy i kumarynowy charakter łatwo wpisuje się w deserowe akordy.

Podobnie benzoes może wzmacniać waniliowe, balsamiczne i karmelowe wrażenie.

Nie. Słodycz jest bardzo charakterystyczna dla rodziny, ale nie jest jedynym możliwym kierunkiem.

Kakao może być gorzkie, kawa palona i wytrawna, orzechy suche, a wanilia może zostać mocno skontrowana przez paczulę, tytoń, drewno czy przyprawy.

W rezultacie gourmand może pachnieć bardziej jak gorzkie espresso niż waniliowy krem albo jak suchy tytoń z praliną zamiast cukierni pełnej karmelu.

Dlatego samo oznaczenie „gourmand” nie mówi jeszcze, jaki rodzaj jadalnego wrażenia dominuje w perfumach.

Nie. Wanilia może być wykorzystana w wielu różnych stylach.

W gourmand może przypominać krem waniliowy, ciasto, lody albo lukier.

Ale wanilia może również wystąpić w kompozycji drzewnej, ambrowej, kwiatowej, dymnej albo skórzanej, która nie daje wyraźnego wrażenia jadalności.

Perfumy owocowe mogą pachnieć soczyście, świeżo i naturalistycznie, nie tworząc wcale wrażenia deseru.

Gruszka, brzoskwinia czy malina mogą więc być elementem zwykłej kompozycji owocowej.

Jeśli jednak owoce zostają skarmelizowane, kandyzowane, oblane czekoladą, połączone z cukrem, kremem albo praliną, profil może przesunąć się wyraźnie w stronę gourmand.

Te kategorie bardzo często się nakładają, ale nie są synonimami.

Perfumy orientalne mogą opierać się na żywicach, przyprawach, wanilii, drewnie, balsamach i ambrowych akordach, nie tworząc wyraźnego efektu deserowego.

Gourmand definiuje natomiast przede wszystkim skojarzenie z czymś jadalnym.

Dlatego jedna kompozycja może być jednocześnie orientalna i gourmand, jeśli na przykład łączy ciepłe przyprawy, żywiczną ambrę, wanilię i pralinę.

Sam deserowy akord może stać się bardzo jednolity, dlatego perfumiarze często budują kontrast przy pomocy materiałów, które nie kojarzą się bezpośrednio z jedzeniem.

Paczula może wnieść ziemistość, ciemne drewno albo głębię.

Piżma mogą wygładzić kompozycję i nadać jej bardziej miękką teksturę.

Materiały drzewne mogą z kolei osuszyć słodycz albo nadać gourmandowi bardziej nowoczesny charakter.

Dobrym historycznym przykładem takiego kontrastu jest Angel, w którym intensywnie jadalne i słodkie akordy zestawiono z wyraźną paczulą.

Nie sam w sobie. Ambroxan ma przede wszystkim profil ambrowo-drzewny, mineralny i nowoczesny.

Może jednak występować w gourmand jako kontrast, wsparcie bazy albo materiał nadający kompozycji objętość i bardziej współczesną teksturę.

To kolejny przykład pokazujący, że klasyfikacja perfum nie wynika z obecności pojedynczej nuty.

Wiele popularnych gourmandów rzeczywiście ma bardzo dobrą trwałość, ale nie jest to cecha definiująca rodzinę.

Często wynika to z konstrukcji formuły: wanilia, tonka, benzoes, paczula, piżma i inne materiały bazowe mogą tworzyć substantywną podstawę.

Ale lekki owocowo-mleczny gourmand może zachowywać się zupełnie inaczej niż gęsta kompozycja z wanilią, żywicami i drewnem.

Dlatego trwałość perfum trzeba oceniać dla konkretnego produktu, a nie na podstawie etykiety „gourmand”.

Nie. Słodki charakter może sprawiać wrażenie intensywnego, ale to nie to samo co projekcja perfum.

Jeden gourmand może tworzyć ogromną chmurę, a inny pozostawać kremowy i bliskoskórny.

Dyfuzja zależy od całej formuły, właściwości zastosowanych materiałów i ilości zaaplikowanego produktu.

Nie. Jadalne akordy nie mają przypisanej płci.

Gourmand może być oferowany jako zapach damski, męski albo unisex.

W jednych kompozycjach dominuje mleczna wanilia, karmel i kwiaty. W innych kawa, tytoń, przyprawy, drewno, kakao albo ciemna paczula.

Rodzina opisuje charakter zapachu, a nie osobę, która może go nosić.

Ciężkie, waniliowo-karmelowe i przyprawowe gourmandy często bardzo dobrze sprawdzają się podczas chłodniejszej pogody.

Nie oznacza to jednak, że cała rodzina jest zimowa.

Perfumy gourmand są popularne w layeringu, ponieważ ich charakter jest często łatwy do rozpoznania.

Waniliowy zapach można zestawić z drewnem, owocowy gourmand z piżmem, a kawowy z ciepłą ambrą.

Nie ma jednak gwarancji, że dwie słodkie kompozycje będą razem pachniały lepiej. Nakładanie kilku ciężkich gourmandów może dać bardzo intensywny i mało czytelny rezultat.

Najlepiej zaczynać od małych ilości i testować połączenie przez cały rozwój zapachu.

Nie. Nazwa Elixir często pojawia się przy intensywniejszych i bardziej nasyconych wersjach zapachów, z których część faktycznie jest słodka.

Elixir nie jest jednak rodziną zapachową. Może być gourmand, drzewny, aromatyczny, przyprawowy albo łączyć kilka kierunków.

Dokładnie tak samo gourmand nie definiuje koncentracji produktu.