Koncentracja perfum – co oznacza stężenie zapachu?

Gotowe perfumy są produktem, w którym kompozycja zapachowa zostaje połączona z odpowiednim nośnikiem. W klasycznych perfumach alkoholowych jest nim przede wszystkim alkohol, zwykle z udziałem wody i innych składników technologicznych.

Koncentracja opisuje, jak duży udział gotowego produktu stanowi kompozycja odpowiedzialna za jego zapach.

To nie to samo co liczba nut w piramidzie, intensywność pojedynczej molekuły ani „jakość olejków”.

Właśnie dlatego pojęcie koncentracji warto oddzielać zarówno od koncentratu perfumeryjnego, jak i od parametrów takich jak trwałość czy projekcja.

Nie istnieje jedna międzynarodowa norma, która przypisywałaby każdej nazwie jeden obowiązkowy przedział procentowy.

IFRA wskazuje wprost, że określenia takie jak Eau de Cologne, Eau de Toilette i Eau de Parfum są powszechnie używanymi nazwami, ale nie są sztywno zdefiniowane przez międzynarodowy standard.

Dlatego spotkasz różne tabele podające nieco inne granice. Nie musi to oznaczać, że jedna z nich jest błędna. Najczęściej pokazują one orientacyjne praktyki branżowe.

Poniższe wartości są typowymi zakresami orientacyjnymi spotykanymi w branży, a nie obowiązkowymi progami dla każdego producenta.

Zakresy celowo się nakładają. Produkt o koncentracji znajdującej się w obszarze wspólnym dla dwóch kategorii może zostać nazwany inaczej zależnie od praktyki konkretnej marki.

Dlatego oznaczenie na flakonie jest przydatną wskazówką, ale nie zastępuje danych producenta ani rzeczywistego testu zapachu.

Eau de Cologne znajduje się zwykle po lżejszej stronie skali koncentracji.

Historycznie określenie to wiąże się również ze świeżym, cytrusowo-aromatycznym stylem wody kolońskiej. Dlatego „cologne” może opisywać zarówno klasę produktu, jak i określony styl zapachowy.

Sama etykieta EDC nie określa jednak jednej dokładnej trwałości ani liczby psiknięć.

Eau de Toilette jest jedną z najbardziej klasycznych kategorii nowoczesnych perfum alkoholowych.

Często jest projektowane z naciskiem na świeżość, lekkość i dynamiczne otwarcie, ale nie należy traktować tej cechy jako obowiązkowej.

Dobrze skonstruowane EDT może być wyraźne i trwałe, a jego charakter może być całkowicie inny niż EDP o podobnej nazwie.

Eau de Parfum zwykle znajduje się wyżej na orientacyjnej skali koncentracji niż EDT.

W praktyce wiele współczesnych zapachów jest wprowadzanych właśnie jako EDP. Nazwa nie definiuje jednak konkretnej rodziny zapachowej, sezonu ani płci.

EDP może być świeże, cytrusowe i transparentne, podobnie jak może być gęste, słodkie albo drzewne.

Extrait de Parfum znajduje się zwykle w najwyższym obszarze klasycznej skali koncentracji.

Określenie Parfum jest natomiast używane przez marki w różny sposób. Czasem funkcjonuje jako odpowiednik wysokiej koncentracji, czasem jako własna wersja produktu pomiędzy EDP a Extrait, a czasem przede wszystkim jako nazwa odrębnego flankera.

Nie warto więc budować jednej sztywnej zasady: „Parfum zawsze ma X procent, a Extrait zawsze Y”.

Nie ma takiej reguły.

Producent może stworzyć kilka wersji jednej linii, które różnią się koncentracją, ale równocześnie może zmienić ich proporcje, akordy, bazę i cały sposób rozwoju.

Dlatego EDT i EDP tego samego zapachu mogą różnić się nie tylko „mocą”, ale również świeżością, słodyczą, teksturą, openingiem i drydownem.

Jest to szczególnie ważne przy rozbudowanych liniach, w których kolejne koncentracje funkcjonują praktycznie jako odrębne flankery.

Może sprzyjać dłuższej obecności zapachu, ale nie daje gwarancji.

Przy podobnej formule większa ilość kompozycji zapachowej może zwiększyć ilość materiału pozostającego po aplikacji.

Problem polega na tym, że w realnym świecie porównujemy często nie tę samą formułę w dwóch rozcieńczeniach, lecz dwie różne kompozycje.

Duże znaczenie mają również właściwości poszczególnych materiałów, konstrukcja bazy, sposób aplikacji oraz warunki noszenia.

Dlatego trwałości perfum nie należy przewidywać wyłącznie na podstawie skrótu EDT czy EDP.

Nie. Koncentracja, projekcja i sillage opisują inne cechy.

Projekcja określa, jak daleko zapach emanuje od użytkownika. Sillage opisuje ślad zapachowy, który pozostaje podczas ruchu.

Bardzo skoncentrowana formuła może być gęsta i trwała, ale pozostawać stosunkowo blisko skóry.

Z kolei lżejsza koncentracja wykorzystująca bardzo dyfuzyjne materiały może stworzyć wyraźną aurę, mimo niższego udziału koncentratu.

Nie. Koncentracja nie jest skalą jakości.

Świetne EDT może realizować zamierzony lekki, świeży i dynamiczny charakter znacznie lepiej niż cięższa wersja EDP.

Z kolei Extrait może być projektowane tak, aby było gęstsze, bardziej teksturalne i skupione na późniejszej fazie zapachu.

„Lepsze” zależy więc od jakości całej formuły i od tego, jakiego efektu szuka użytkownik, a nie od największej liczby procentów.

W jednej linii EDP, Parfum lub Extrait często jest pozycjonowane wyżej cenowo niż EDT.

Większy udział kompozycji zapachowej może zwiększać koszt samej formuły, ale nie jest jedynym elementem ceny detalicznej.

Znaczenie mają również rodzaj zastosowanych materiałów, flakon, pojemność, produkcja, dystrybucja oraz pozycjonowanie marki.

Nie można więc wnioskować, że dwa razy droższy produkt zawiera dwa razy więcej albo dwa razy „lepszych” materiałów zapachowych.

Trzeba zachować ostrożność.

Klasyczne oznaczenia EDC, EDT i EDP odnoszą się przede wszystkim do produktów, których typowym nośnikiem jest alkohol.

Perfumy olejowe wykorzystują inny nośnik, dlatego nawet przy podobnym procentowym udziale materiałów zapachowych mogą zachowywać się inaczej podczas aplikacji i uwalniania zapachu.

Sam procent nie wystarcza więc do bezpośredniego porównania dwóch produktów opartych na całkowicie różnych bazach.

Zamiast wybierać automatycznie najwyższe dostępne stężenie, warto porównać konkretne wersje.

Nie ma takiej uniwersalnej reguły.

Rzeczywiście wiele lekkich, cytrusowych EDT dobrze sprawdza się w cieple, a część cięższych EDP lub Extrait jest przyjemniejsza podczas chłodnej pogody.

Wynika to jednak przede wszystkim z charakteru konkretnej formuły, a nie z samego oznaczenia koncentracji.

Można stworzyć świeże EDP i bardzo ciężkie EDT.

Nie istnieje jedna prawidłowa liczba dla EDT, EDP albo Extrait.

Dwa zapachy o tym samym oznaczeniu mogą mieć zupełnie inną dyfuzję, a różne atomizery mogą podawać różną ilość płynu przy jednym naciśnięciu.

Dlatego przy nowym zapachu najlepiej zacząć oszczędniej, ocenić jego projekcję i dopiero później dopasować aplikację.

Sam napis „Extrait” nie jest instrukcją: „jedno psiknięcie”, podobnie jak EDT nie oznacza automatycznie, że trzeba zastosować sześć lub osiem.